Μπορεί να υπάρχει μια συνήθεια στη ζωή σου που ήδη γνωρίζεις πολύ καλά. Την έχεις ονομάσει. Ίσως έχεις προσπαθήσει περισσότερες από μία φορές να την αλλάξεις. Κι όμως, παραμένει - άνετη, οικεία, υφασμένη στο σώμα μέσα από χρόνια επανάληψης.
Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνεδρίας, εξερεύνησα γιατί η αλλαγή μπορεί να είναι τόσο πιο εύκολη στα λόγια παρά στην πράξη. Δεν είναι απλώς θέμα θέλησης. Συχνά, ένα μέρος μας θέλει ειλικρινά να αλλάξει, ενώ ένα άλλο μέρος παραμένει προσκολλημένο στο οικείο μοτίβο. Ακόμα και όταν μια συνήθεια είναι επώδυνη, το σώμα ξέρει τι να περιμένει από αυτήν. Χωρίς αυτήν, μπορεί να συναντήσουμε συναισθήματα ή σωματικές αισθήσεις που δεν έχουμε μάθει ακόμα πώς να αντιμετωπίσουμε.
Γι' αυτό μια από τις πιο σημαντικές ικανότητες που μπορούμε να αναπτύξουμε είναι η ικανότητα να παραμένουμε παρόντες με τη δυσφορία στο σώμα. Όχι η ιστορία για τη δυσφορία. Όχι μια ανάλυση του γιατί υπάρχει. Η ίδια η αίσθηση: σφίξιμο, θερμότητα, ανησυχία, στένωση ή η παρόρμηση να επιδιώξουμε την οικεία συμπεριφορά. Όταν αντιμετωπίζουμε αυτές τις αισθήσεις με παρουσία και συμπόνια, αντί να προσπαθούμε αμέσως να τις ξεφύγουμε, κάτι μπορεί να αρχίσει να αλλάζει. Η ενέργεια που συγκρατείται μέσα στο μοτίβο μπορεί να αρχίσει να κινείται. Σταδιακά, το σώμα ανακαλύπτει ότι είναι δυνατή μια άλλη αντίδραση.
Ένας συμμετέχων κατονόμασε ένα μοτίβο που πολλοί από εμάς αναγνωρίζουμε: να εξασκούμαστε με συνέπεια όταν κάτι δεν πήγαινε καλά και στη συνέχεια να σταματάμε μόλις η άμεση ανάγκη είχε περάσει. Δεν υπάρχει κρίση σε αυτό. Αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη πρόσκληση. Τι γίνεται δυνατό όταν δεν εξασκούμαστε πλέον μόνο για να λύσουμε ένα πρόβλημα;
Τι αλλάζει όταν η ίδια η πρακτική γίνεται μέρος του τρόπου ζωής μας;
