Υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μας που κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί τον ρόλο του θύματος. Αυτό είναι που αρνείται πεισματικά να δώσει άφεση αμαρτιών στον «θύτη». Εδώ, όμως, είναι που παίζεται ένα εξαιρετικά λεπτό παιχνίδι, φαινομενικά εις βάρος του άλλου, αλλά τελικά σε βάρος του εαυτού μας. Η άρνηση να ξεχάσουμε και να συγχωρήσουμε είναι ένα είδος εξουσίας. Κρατά πάντα τον θύτη στον ρόλο του θύματος και του αδύναμου. Η άποψη που θέλει τους θύτες ασυγχώρητους καταδικάζει τα θύματά τους να παραμένουν μόνιμα σε αυτόν τον ρόλο. Αυτή η παράδοξη κατάσταση είναι στην ουσία ένας μηχανισμός αυτοϋπονόμευσης. Όποιος το συνειδητοποιήσει καταλαβαίνει αμέσως γιατί η συγχώρεση είναι όντως μια ιδιαίτερα ευφυής επιλογή.
Μερικές φορές η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο. Υπάρχουν κάποτε τραύματα πολύ βαθιά, καταστάσεις που μοιάζουν ασυγχώρητες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει πρώτα να θεραπευτεί ο βαθύς θυμός, η πίκρα, το παράπονο. Αυτή η επούλωση δεν συντελείται σε μια στιγμή. Όμως, η επιθυμία να βγούμε από την κατάσταση του πόνου είναι από τα σημαντικότερα βήματα προς την εσωτερική ειρήνη. Καθώς αναζητάμε να κατανοήσουμε τον δικό μας πόνο και τους περιορισμούς μας, αρχίζουμε να κατανοούμε τις αντίστοιχες καταστάσεις που στοίχειωναν επίσης τη ζωή εκείνων που μας έβλαψαν.
………………………………….
…Στην πραγματικότητα, αυτό που χρειάζεται συγχώρεση είναι η συμπεριφορά. Εκείνους που καταδικάζουμε τους ταυτίζουμε με τις πράξεις τους. Όμως, δεν είμαστε η συμπεριφορά μας. Δεν είμαστε τα λόγια και τα έργα μας. Η συμπεριφορά είναι ένα λάθος που χρειάζεται διόρθωση. Η άρνηση συγχώρεσης οδηγεί στην αιώνια τιμωρία. Δεν είμαστε η συμπεριφορά μας. Ο τρόπος που διδαχθήκαμε να αντιδράμε δεν είναι η ταυτότητά μας, έστω και αν συχνά ταυτίζουμε τη συμπεριφορά με την ουσία μας. Κατά βάθος όλοι ζητάμε αγάπη.
Γράψτε ένα γράμμα προς το πρόσωπο που δεν συγχωρείτε. Εκφράστε το θυμό σας, την οργή σας, τα παράπονά σας. Πρόκειται για ένα γράμμα που δεν θα το στείλετε ποτέ, αλλά που θα δώσει φωνή στον θιγμένο εαυτό μέσα σας. Και πεδίο εκτόνωσης. Και όταν θα το έχετε κάνει αυτό, έχοντας πει όσα είχατε να πείτε, μπείτε στη σιωπή. Συγκεντρωθείτε στην αναπνοή σας και χαλαρώστε. Κλείστε τα μάτια σας και αφήστε κάθε άλλη σκέψη να φύγει από το νου σας. Δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο η αναπνοή σας. Και όταν νιώσετε ότι έχετε χαλαρώσει, οραματιστείτε ένα ασφαλές και ιερό μέρος. Τον προσωπικό σας ναό. Εκεί οι άλλοι δεν μπορούν να εισχωρήσουν χωρίς την άδειά σας. Σε αυτό το ιερό καλέστε το πρόσωπο που θέλετε να συγχωρέσετε ή εκείνο του οποίου τη συγχώρεση θα θέλατε να ζητήσετε. Κρατήστε ο ένας το χέρι του άλλου, μοιραστείτε τα συναισθήματά σας και πάνω απ’ όλα νιώστε. Αφήστε τις καρδιές σας, να μιλήσουν. Εκείνες ξέρουν τα λόγια που γιατρεύουν.
( Μυστική Οδύσσεια- εκδόσεις Διόπτρα )
