Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή σε περισυλλογή... μεταβατική περίοδος. Που οδεύει η ενεργειακή μας κατανόηση, που βρισκόμαστε με γνώμονα την συνειδητότητα μας; Είναι στιγμές που νιώθω πως ό,τι έχει ειπωθεί, καλώς ειπωμένο, τώρα σαν να μην έχει νόημα. Μόνο η σιωπή... είναι παρούσα. Το σώμα μπορεί να καταδείξει, με ειλικρίνεια, εκείνο ήδη γνωρίζει. Κανένας λόγος, κανένα ρητό, τίποτα μακριά από τον δικό μας προσωπικό παλμό.
Μέρα νέα σήμερα, 14 του Φλεβάρη, μέρα λεπτή. Συνάντηση του μέσα με το γύρω, με το έξω, το πέρα από εδώ. Σύνδεση προγονική, σύνδεση πέρα από τα πέπλα, εκεί που δεν διαχωριζόμαστε, εκεί που οι ψυχές ζουν αιώνια. Νιώθω συγκίνηση σήμερα πέρα από το αν είναι Ψυχοσάββατο, μια συγκίνηση βαθιά, στα θεμέλια της ίδιας της ψυχής, που αναγνωρίζει την χαρά, την σύνδεση, την ενότητα, καθώς τα πρωινά βήματα του σώματός μου βυθίζονται στην πλούσια πρασινάδα του μονοπατιού στο βουνό, στην φρέσκια συνομιλία της φύσης, της μαγείας της που σε τυλίγει όταν της το επιτρέψεις.
Και μια και μιλάμε για την άδεια, του να επιτρέψουμε να δεχθούμε αυτά που η ζωή μας δίνει απλόχερα, ας αναρωτηθούμε πόσο βοηθά τελικά, όταν η άδεια αντικαθιστά την προσπάθεια.
Σας προσκαλώ να αναρωτηθείτε τι γίνεται αν η θεραπεία δεν είναι κάτι που κάνετε; Τι γίνεται αν είναι κάτι που επιτρέπετε;
Πολλοί άνθρωποι σήμερα κατανοούν την ενσάρκωση διανοητικά. Έχουν μελετήσει την παρουσία. Έχουν εξερευνήσει θεραπευτικές πρακτικές. Μπορούν να περιγράψουν τι σημαίνει να ζεις σε ευθυγράμμιση.
Κι όμως κάτι μέσα σου εξακολουθεί να λαχταρά να τη νιώσει - όχι ως ιδέα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία. Τι γίνεται αν η θεραπεία ξεδιπλώνεται μέσω απαλής άδειας και όχι μέσω προσπάθειας;
Τροφή για σκέψη μέσα από την περισυλλογή και τον διαλογισμό...
