Είναι στις αντανακλάσεις του παρελθόντος μου, της "ιστορίας" μου που μετράω τις ευλογίες μου για τη ζωή που μπορώ να κάνω δώρο στην κόρη μου και σε εκείνους που υπηρετώ.
Από πάντα ευχόμουν η εργασία μου να βοηθήσει τους άλλους, να ομορφαίνουν καθώς συνδύαζα ρούχα ή σχεδίαζα κοστούμια και στη συνέχεια να ομορφαίνουν μέσα τους, ώστε να αποφύγουν περιττές αναταράξεις. Θυμάμαι από μικρή να έχω ανοιχτό το συλλογικό τρόπο σκέψης και σύνδεσης... Στην εφηβεία, στόλιζα τις συμμαθήτριες μου και την αδελφή μου, τις χτένιζα, τις έκανα μακιγιάζ κι εκείνες αισθάνονταν όμορφες, ικανοποιημένες και η αφεντιά μου χαρούμενη. Το ίδιο συνέβαινε και στον χώρο του θεάματος, όπου πέρα από το να "ενδύσω" τον ηθοποιό, το μοντέλο ή όποιον το χρειαζόταν, είχα έγνοια, όλοι μας στο συνεργείο να είμαστε καλά, για να υπάρχει αυτή η συλλογική ενότητα που θα φαινόταν στο τελικό αποτέλεσμα. Το να ενώνονται οι άνθρωποι, είναι κάτι που αγαπώ να καλλιεργώ, είναι στη φύση μου. Ίσως να ξεκίνησε από το γεγονός ότι ήθελα οι γονείς μου να είναι ενωμένοι και να αγαπιούνται. Ίσως αυτή η δυσκολία, γέννησε το μεγάλο δώρο να θέλω να συντονίζω ομάδες μέσα από τη χαρά και την ηρεμία, να συνδέω όχι μόνο τους ανθρώπους μεταξύ τους, αλλά και τον έναν με τον ίδιο του τον εαυτό.
Τι δώρο να κάνεις.
Σήμερα, κοιτώντας τη ζωή πίσω μου, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη. Ως έφηβη και στην πρώτη μου νιότη έχω βιώσει σεξουαλική και λεκτική κακοποίηση. Η οικογένεια μου μας ανέτρεφε αυστηρά και πήρα ντροπιαστικές αποφάσεις σχετικά με την αυτοεκτίμηση μου, ίσως πλήγωσα άλλους όταν με έβλαψαν, μίλησα με τον μπαμπά μου μετά από χρόνια απομάκρυνσης - με αποκαλούσε, τότε, με τίτλους χαμηλής αξίας - δεν είχα χρήματα για το καθημερινό φαγητό όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, εργαζόμουν σκληρά για να επιβιώσουμε με την κόρη μου, πού ήταν νήπιο... προσπάθησα να "μουδιάσω" τον εαυτό μου...
Αυτές οι εμπειρίες επέβαλαν συστήματα πεποιθήσεων που έχω διορθώσει από τότε.
Αυτές οι πεποιθήσεις έλεγαν ότι: θα πρέπει να έχω τον έλεγχο στη ζωή μου, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, ότι η ζωή είναι άγνωστη και ενίοτε σκληρή, ότι φταίω εγώ, ότι ποτέ δεν θα είμαι αρκετή... και άφησαν επίσης ένα όμορφο αποτύπωμα για το πόσο ο κόσμος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, πόσο νιώθει ότι είναι ή όχι κατεστραμμένος και πόσο διασφαλίζει ότι ζει κατά καιρούς.
Αυτό το αποτύπωμα με οδήγησε περισσότερο σε μια ζωή υπηρεσίας, να κάνω αυτό για το οποίο είμαι εδώ να κάνω, που είναι να διευκολύνω τους άλλους να θεραπευθούν, όπως βοήθησα και συνεχίζω να βοηθώ τον εαυτό μου και να είμαι η ενσάρκωση της αλήθειας και της αγάπης.
Η συνειδητοποίησή μου είναι ότι δεν χρειάζονται σκατά συνθήκες ή αποφάσεις, για να μάθω πώς να ζήσω μια όμορφη ζωή.
Ότι ΔΕΝ είμαστε μόνο η ανθρώπινη ιστορία μας.
Ότι μας υπενθυμίζουν ότι είναι γεννημένο δικαίωμα να σε τιμούν, να συνδεθούν με την δική μας εκδοχή της Υψηλής Δύναμης και Εαυτού, και ότι η ζωή είναι, στην πραγματικότητα, όμορφη.
Αυτή είναι η Αλήθεια που έχω έρθει, πλήρως, να αντιμετωπίσω και να αγκαλιάσω. Είναι πολύ περισσότερο ευθυγράμμιση, από το να κάθεσαι στο παρελθόν, και δημιουργεί έναν υπέροχο ορίζοντα στον οποίο κοιτάζω συνεχώς.
Είμαι εδώ για να σου πω: Ο,ΤΙ και να αντιμετωπίσεις, η ειρήνη σου είναι πάντα μπροστά σου. Αληθινή, βαθιά και πλήρης ίαση υπάρχει, και συμβαίνει μόνο αν ρέουμε μαζί της.
Το ποτάμι της ζωής μάς επιτρέπει να επιπλέουμε, να βουτάμε και, κατά καιρούς, να τρέχουμε μέσα από την ομορφιά και τις αναταράξεις της ζωής, και όταν μπορούμε να το αγκαλιάσουμε, τα υπόλοιπα αρχίζουν φαινομενικά να φροντίζουν τον εαυτό τους.
Θα είμαι εδώ, συνεχίζοντας να φωτίζω το μονοπάτι όπως οδηγούμαι... απλά φρόντισε να κουβαλάς τη δική σου σκυτάλη 
Και σε περίπτωση που κανείς δεν σας το είπε σήμερα,
Σ' αγαπώ!
