Η αληθινή θεραπεία προκύπτει από την ανάμνηση — όχι από κάτι που προστίθεται, αλλά από κάτι που αποκαλύπτεται.
Η Μ. ακολουθεί μια σειρά διευκολύνσεων. Αισθάνεται ανανεωμένη, όσο καλλιεργεί τις νέες πληροφοορίες, μοναχά το άγχος της θα ήθελε να μετριάσει - που της ξεφεύγει κατά καιρούς - και να τολμήσει να βουτήξει στις αλλαγές που επιθυμεί.
Μπήκαμε στη συνεδρία, χωρίς αίτημα κι εκεί μια σειρά εικόνων αναδύθηκαν, όπως πράσινα γερά μπαμπού, σφιχτοδεμένα σαν σε φλογέρα, έτοιμα να παίξουν μια νέα μελωδία, και ταυτόχρονα ένα πλήθος γυναικών με χρωματιστές παραδοσιακές στολές μαζεμένες στο πρώτο μπαμπού, στην πρώτη νότα, έτοιμες να δεχθούν ένα παράγγελμα.
Θα μου πείτε, τι θέλει να πει αυτή η εικόνα... Μέσα από διάλογο και κάποιες έξτρα εικόνες που ακολουθούν, αποκαλύπτεται στη Μ. από πού προέρχεται αυτό το συνεχές άγχος και η κούραση. Αποκαλύπτεται ότι είναι πληροφορία προγονική και αναλαμβάνει να το αποδεχθεί και να κόψει τον κρίκο συνέχισης της ίδιας πεποίθησης. Γίνεται μετασχηματισμός, όλη η ύπαρξή της ξελαφρώνει, αγαλλιάζει, συγκινείται... Η συνεχής, επαναλαμβανόμενη περιστροφή που την κρατά αγκυλωμένη σε γνώριμη πεποίθηση, για ασφάλεια, την κρατά ταυτόχρονα στο ίδιο μοτίβο, εμποδίζοντας την να κάνει ένα βήμα έξω από το γνώριμο, που επιθυμεί κάποιο καιρό τώρα. Όλη η εικόνα μετατρέπεται σε μια γιορτή χαράς, σύνδεσης και απελευθέρωσης.... Οι μορφές που αρχικά εμφανίζονταν γκρι, τώρα πήραν χρώμα, φως. Όλα ισορρόπησαν και η Μ. κατάφερε να γειωθεί σταδιακά και σταθερά, να νιώσει τη γη και το νου απαλλαγμένο από την αδιάκοπη περιστροφή του στα ίδια μοτίβα..
Κι εκεί συμβαίνει η θεραπεία... είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται η πληροφορία, που προκύπτει από την ανάμνηση.
Απλά και με ουσία...
YΓ: Το αρχικό του ονόματος Μ. είναι το ίδιο σε κάθε ιστορία, ανεξάρτητα φύλου, για λόγους απορρήτου.
