Όταν ξεκίνησα να ασκούμαι στο Zhineng Qigong, ο έρωτας που με κινητοποίησε να το μάθω, ήταν τόσο έντονος, που ανυπομονούσα να φτάσω σε ένα επίπεδο υψηλότερο. Μέχρι που συνάντησα το μεγάλο δάσκαλο Feng, ο οποίος με το πλατύ του χαμόγελο, μου έλεγε συχνά- πυκνά: «Σιγά-σιγά» ή « Αργά-αργά». Από τότε μου έγινε οδηγός και ησύχασα. Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να ανυπομονεί για κάτι, θυμάμαι τη φράση και κατεβάζω την εσωτερική μου ένταση. Δεν σημαίνει ότι σταματώ να ασκούμαι ή τα παρατώ. Το αντίθετο, αυτή η φράση για μένα, λειτουργεί καταλυτικά και ανεβάζει και πάλι τη διάθεσή μου για να συνεχίζω, ακόμη και τις ημέρες που μπορεί να νιώθω εκνευρισμό.
Το παρακάτω απόσπασμα της Ελίζαμπεθ Χέικ, έρχεται να μας ενισχύσει, με λόγο γλαφυρό και εστιασμένο στη πνευματικότητά μας. Χρησιμοποιεί τη λέξη « Θεός». Για μένα συμπεριλαμβάνει, τη Συμπαντική Ενέργεια, τη πρωταρχική πηγή, τη θεϊκή ενέργεια, το πνεύμα …. Όπως μπορεί να ονομάσει κανείς το Όλον, έξω από θρησκείες.
Aν επιθυμούμε ν’ αναρριχηθούμε στη «σκάλα του Ιακώβ», θα πρέπει πάνω από όλα να έχουμε ένα πράγμα, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει πρόοδος, και αυτό είναι η υπομονή! Το πνεύμα, ο Εαυτός, είναι πάνω από το χρόνο. Το πνεύμα είναι άχρονο. Η υπομονή είναι άχρονη κατάσταση. Επομένως, εάν σκοπός μας είναι να αφυπνιστούμε και να πετύχουμε πνευματική συνείδηση, θα πρέπει, πάνω από όλα, να προσαρμόσουμε το νου μας στο άχρονο στοιχείο. Και αν ο διάβολος της ανυπομονησίας προσπαθεί να μας κυριεύσει, θα πρέπει αμέσως να παρηγορήσουμε τον εαυτό μας με τη σκέψη: στην αιωνιότητα υπάρχει αρκετός χρόνος! Ακριβώς όπως ένας Κινέζος ή ένας Ινδός ζωγράφος ποτέ δε δουλεύει επάνω σε άχρονα αριστουργήματα ενώ σκέπτεται: « Πρέπει να βιαστώ να το τελειώσω στην ώρα μου»- διαφορετικά, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει αυτά τα έργα τέχνης, που μας κάνουν να μένουμε χωρίς ανάσα- έτσι και αυτός που ασκείται, πρέπει να αποτινάξει κάθε ιδέα του χρόνου αναφορικά με την εσωτερική του πρόοδο. Ακόμα και αν χρησιμοποιώντας τη μέθοδο, που επισπεύδει την ανάπτυξη της συνείδησης, ο άνθρωπος μειώνει το χρόνο για τη θεία επίγνωση του εαυτού κατά χιλιάδες χρόνια, αυτή η διεργασία εξέλιξης απαιτεί χρόνο.
Η αιωνιότητα επαρκεί και ο Θεός γνωρίζει ακριβώς πόσος χρόνος χρειάζεται για να ακολουθήσουμε το μονοπάτι μέχρι το σκοπό Του. Δε χρειάζεται να ανησυχούμε για το χρόνο. Μόνο το άτομο που ζει μέσα στο χρόνο, μέσα στο πεπερασμένο, ανυπομονεί και το πνεύμα μας-που είναι το πνεύμα του Θεού- δεν γνωρίζει χώρο και χρόνο. Ας κάνουμε τα πάντα για να συντομεύσουμε αυτόν το δρόμο, όσο είναι δυνατόν, αλλά δεν πρέπει να σκεφτόμαστε αυτό το δρόμο, όσο είναι δυνατόν, αλλά δεν πρέπει να σκεφτόμαστε ποτέ πόσος χρόνος θα απαιτηθεί για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο. Η σκέψη αυτή θα μας παρέλυε και θα μας έκανε να νιώσουμε το μαστίγιο του χρόνου στη πλάτη μας. Το πνεύμα είναι άχρονο και όποτε σκεφτόμαστε το χρόνο, σταυρώνουμε το πνεύμα μας, τον Εαυτό μας. Γι’ αυτό καταλαμβανόμαστε από νευρικότητα, όταν κάποιος προσπαθεί να μας κάνει να βιαστούμε, χωρίς να δείχνει υπομονή. Γιατί ο Εαυτός – Χριστός – λόγος - σταυρώνεται επάνω στους δύο δοκούς του χρόνου και του χώρου και, εάν το κάνουμε αυτό με τον ίδιο μας τον εαυτό – με τον ίδιο το Χριστό μας – χάνουμε τη δύναμη και το θάρρος του πνεύματος, που τόσο απελπισμένα έχουμε ανάγκη.
Το μεγαλύτερο τεστ γι’ αυτόν που ασκείται, είναι ότι δεν παρατηρεί την ίδια του την πρόοδο. Ακριβώς, όπως ένα παιδί δεν παρατηρεί πως αναπτύσσεται και γίνεται ενήλικας, έτσι και ένας άνθρωπος δεν παρατηρεί – ή μόνο σπάνια το κάνει - πως η συνείδηση του διευρύνεται, ανυψώνεται και αυτός αποκτά μεγαλύτερη επίγνωση. Ακριβώς όπως κάποιος που μπαίνει σ’ ένα ασανσέρ στο ισόγειο, κλειδώνει τον εαυτό του μέσα και ανεβαίνει, δεν προσέχει το ύψος, στο οποίο έχει φτάσει, αφού βρίσκεται πάντα «εκεί», με τον εαυτό του, στο μικρό θάλαμο και μπορεί μόνο να υπολογίσει το ύψος όταν βγει έξω την κορυφή και κοιτάξει κάτω, έτσι και αυτός, που ασκείται, δεν παρατηρεί πότε η συνείδηση του διευρύνεται και πόσα σκαλοπάτια έχει ήδη αφήσει πίσω του στη μεγάλη σκάλα του Ιακώβ. Μόνον εάν εδώ κι εκεί γυρίσει και κοιτάξει προς τα πίσω βλέπει από ποια άγνοια και σκοτάδι, σε σύγκριση με την παρούσα κατάσταση του, έχει αναδυθεί.
Επομένως δεν πρέπει να είμαστε ανυπόμονοι, γιατί η κάθε στιγμή είναι πολύτιμη και μας προσφέρει μια νέα ενδιαφέρουσα εμπειρία, όσο και αν αυτή μας φαίνεται αδιάφορη και ανιαρή κατά την περίοδο της πραγμάτωσης.
Όλα, κάθε εμπειρία, όσο μικρή και αν είναι, μας βοηθά στο μονοπάτι.
Το μαγικό λουλούδι~ Ελίζαμπεθ Χέικ
